मी आणि जॉगिंग

  आजपासून नियमीत फिरायला जाणार असं ठरवून बाहेर पडलो. मस्त दूतर्फा झाडी आहे माझ्या कॉलनीच्या आतल्या सर्व वाटांवर.

   माझी melancholic playlist, घामाने भिजलेले तरी न सटकता कानाशी थिजलेले हेडफोन्स, लयबद्ध हातांच्या हालचाली, स्वतःलाच कळेल न कळेल असे वरखाली हालणारे नुकतंच बाळसं धरलेले माझे मॅनबूब्ज (मूब्ज?) आणि विचारांचा खिस पाडत चाललेले मुक्त विचार.

   एखादं विनाकारण उभं असलेलं कुत्रं सोडलं तर बाकी कोणीही नव्हतं.

   श्वास लागला. अजून वेग वाढवला. 20 पावलांवर थांबलो. मग गुडघ्यावर हात ठेवून धापा वगैरे..

   गाणं बदलावसं वाटलं. खिशात हात घातला. क्लबहाऊस  समोरच्या झाडाखाली बुचाच्या फुलांचा खच पडला होता, त्यातली चार विनाकारण खिशात टाकली होती. तशीच मूठ नाकाला लावून वास घेतला. हात झटकला. एक लोचट फूल चिकटून बसलं होतं पंज्याला. मग ते तर्जनी आणि अंगठयाने पकडून देठ चोळायचा चाळा. जणू नाकातून ताजे उकरून काढलेले ओलसर मेकूडच!

   मी आवाजाच्या रोखाने उजवीकडे पाहिलं. ती जॉगिंग करत येत होती. एवढंसं नाक हट्टाने उडवून पुढे गेली. गोल कंस उलटे ठेवल्यासारखी तिची कंबर आणि छोटया मडक्यासारखं ढुंगण या गोष्टी पाहून घेतल्या. तिचा "घामट आहे पण कुबट नाही, परफ्यूम आहे पण अनैसर्गिक नाही" असला काहीतरी मिश्र नरसिंह वासही आला.

   जी काही नजरानजर झाली, त्यात मी तिच्याकडे 'एक सुंदर मुलगी' अशा नजरेने पाहतोय हे तिला माहिती होतं. किंबहुना वळणावरुन येताना 'मला खात्रीच होती तू माझ्याकडे पाहशील याची, आणि पाहतो आहेस तर तुच्छतेने पाणउतारा केलाच पाहिजे तुझा' असा प्रकार घडला.

   हे सगळं 5-6 सेकंदात घडलं. मला वरमल्यासारखं झालं. अस्सं काय! आता पुढच्या फेरीत मी पायाखालच्या किंवा समोरच्या रस्त्याचं जोरदार निरिक्षण करणार आहे. पाहणारच नाही मुळीच तुझ्याकडे. रात्रीचे 10.38 झाले आहेत. आपण दोघेच आहोत jogging track वर. आत्ता माझ्याशिवाय बाकी कोण देणार तुला तुझ्या सौंदर्याची पावती?
 
   पण नजरानजर व्हायला (किंवा टाळायला) साधारण अशाच वळणावर तिला ओलांडलं पाहिजे. अजून पूढे तीन लागतील.

 पण पहिल्याच वळणावर गाठलं तर 'हा रेप करायला आला' असं समजून ती घाबरेल.

दूसऱ्या वळणावर मी डेस्परेट वाटेन.

तिसऱ्या वळणावर, म्हणजेच द्रॅकवरचं साधारण दीड अंतर पार करुन गाठावं हे उत्तम.

   तिचा वेग साधारण 12-14 km/hr असेल. ती बऱ्यापैकी दमलेली वाटली. वाटेत थांबली असेल तर उत्तमच. नाहीतर मला सुरुवातीला किमान 22km/hr ने पळून ती नजरेच्या टप्यात आली की relative velocity 3-4 km/hr ने जास्त ठेवावी लागेल, म्हणजे सावकाश वेगाने ओलांडत थंडपणे दुर्लक्ष करता येईल. ज्ञान कधी वाया जात नाही म्हणतात. माझ्या physics च्या सरांना उचक्या येत असतील.

   पण एवढा अट्टाहास कशासाठी? वर एवढं करुन तिच्याकडे खरंच पाहणार नाही की काय मी? 'पुरुषीपणा' पासून क्षणाचेही स्वातंत्र्य नाही विसरलास काय? Testosterone च्या बेडया आहेत की दोन!

   ठीक आहे. पाहीनच. पण.. सावधपणे. पाहिलंय याचा पत्ता लागू देणार नाही. का असतो याचाही पत्ता मुलींना? मैत्रिणींशी बोललं पाहिजे एकदा या विषयावर.

   मुली थेट बघत नाहीत ते माहिती आहे मला. मान सरळ ठेवून डोळयांच्या कोपऱ्यातून चोरटं पाहतात. नजर पकडली की लगेच समोर बघायचं. एकमेकांकडे नैसर्गिकपणे पाहणे ही साधी गोष्टसुध्दा complicate करायची! त्यात कबड्डी, लपंडाव मधे आणायचा.

   हिने आधी असंच पाहिलं असेल का? सालं लक्ष नव्हतं माझं. बरी गाणी ऐकत विचारांची समाधी लागली होती. त्या अप्सरेने पृथ्वीवर आणलं.

   नजरेच्या टप्प्यात आल्यावर मी वेग कमी केला. तिनेही. मागे वळून पाहिलं. पण मी ठरल्याप्रमाणे दुर्लक्ष केलं.

   टॉपवर "just do it"  लिहिलं होतं. Nike हरामखोर!

   "I thought I am the only one who likes to run late at night" जिभेने धोका दिला. उगीचच 15-20 वाक्यांची उधळपट्टी झाली. मग कळालं TT खेळणाऱ्या जमदग्नी काकांची पाहुणी आहे. गपचूप good night म्हणून अपराध्यासारखा घरापर्यंत सोडून आलो.

(यातील माझ्यासकट सर्व पात्रं काल्पनीक आहेत)

मी आणि कविता

मी माझ्याचसाठी लिहितो,
मी जरा स्वगतच बोलतो

हाताचे अदृष्टाशी बोलताना,
उचंबळून हातवारे करतो

मधूनच झपाझप पाय टाकतो,
अशक्य अस्वस्थ-अधीर होतो

आपापलाच भानावरही येतो,
स्वतःलाच वेडा ठरवून स्वतःलाच हसतो

स्वतःसाठीएक कुंपण तयार करतो,
ओलांडलं की स्वतःलाच शाबासकी देतो
तसाच राहिलो तर स्वतःवरच चिडतो

उगीचच गहन विचारांचा आव आणून,
फिलॉसॉफिकल हिडिसपणा करतो

नाकाचा शेंडा ध्रुवताऱ्याकडे लावतो,
तुटता तारा दिसला की भीक मागू नको
म्हणून स्वतःलाच दटावतो

सुमार लिखाणाचे बोळे भिरकावतो,
सुरुकुत्यांच्या प्रश्नचिन्हाकडे दुर्लक्ष करतो

मी फक्त स्वतःसाठीच लिहितो,
अशी माझी मीच समजुतही काढतो!

प्रवासी

शरीर-रथाचे आपण  सारथी
Depression व elation त्याची चाकं.
त्यात उजवं- डावं नाही, दोन्ही महत्वाची.
जितकी मोठी- सशक्त,
तितका प्रवास लांब, तितका खोल.

रस्ता सारखा नसतोच
कधी सुंदर हिरवीगार कुरणं
कधी काट्याकुट्याचा खडबडीत, धुळीचा रस्ता
कधी अनपेक्षित वळण, तर कधी कंटाळवाणा एकसुरी.
जेव्हा फाटा येतो, तेव्हा निर्णय घ्यावा लागतो
सोपा रस्ता निवडावा की अवघड?
धोपट मार्गाने जावे का स्वतःचा मार्ग शोधावा?
कोणताही रस्ता चुकीचा नसतो
फक्त प्रवास वेगळा होतो, अनुभव वेगळे असतात
पण त्यामुळे शेवटी प्रवासीच बदलतो.

एकदा एक चाक डग खातं, एकदा दुसरं
कधी सारथी गुहेत थंड निपचित पडतो,
तर कधी मनाचे वारू मुक्त, चौखूर उधळतो

निसर्गाने मुक्तहस्ते सर्वत्र उधळलेला मेवा..
वेळ क्षणिक असतो,
कधी भूक मेली म्हणून रित्या पोटाने बसतो
कधी अधाशीपणे तडस लागेपर्येंत खातो

कसली ही भूक, जी संपतच नाही,
किती सुंदर हा प्रदेश, पाय येथून निघतच नाही

एक अदृश्य उंदीर सतत telomere कुरतडत असतो
त्याच्या चिकटीपुढे नतमस्तक प्रवासी, चेतना बहाल करतो, करावीच लागते. पर्यायच नसतो.
एक नवा telomere मागे ठेवून उंदराला हरवू पहातो
उंदीर त्यालाही मम म्हणून दात लावतो.
ही कुरतड आदिम काळापासून चालू असते

शेवटी आपण वणवण थांबून या सुंदर प्रदेशाच्या कुशीत चिरनिद्रा घेतो.
पोहऱ्यातलं पाणी परत आडात पडतं.
काही चुकार पाणी सहप्रवाश्यांच्या डोळ्यांत आसरा घेतं,
 पण आता प्रवास संपला या जाणिवेने ते ही मुकाट बाहेर येतं

मरण - आयुष्य स्विकारल्याचा पूर्णविराम.

कोणतं मरण त्रासदायक?

विषाने आलेलं, सुरीने आलेलं, टांगून, आपटून, फरफटून आलेलं, दुसऱ्याकडून आलेलं..


की शून्य नजरेने..आयुष्यातून काय काय वजा झालं, याचा सुरकुतलेल्या हाताने हिशेब लावत, एकाकी.. खुर्चीवर बसून, आपल्या प्रेमाच्या माणसांच्या फोटोवरची धूळ आणि सुकलेले हार पाहत, वर्तमानाशी जमवून घेता येत नसल्याने, भूतकाळात रममाण होत.. आपलं ओज ओसरून गेलेलं, ताकद संपलेली, शरीराला रोग लागलेले, आज आपले जे लोक आहेत त्यांनी जुनं म्हणून अडगळीत एका कोपऱ्यात फेकून दिलेलं..त्यात हा लोचट वेळ जाता जात नाही, कंटाळा..अगदी मरणाचा कंटाळा... कंटाळ्याचाही कंटाळा..मग तुम्ही अदृष्टाकडे भीक मागणार, की बाबा रे! सोडव एकदाचं..तेव्हा अदृष्टही तुमच्याकडे दुर्लक्ष करून पुढे निघून जाणार..
    आणि केव्हातरी अचानक.. "धप्पा! तुझा डाव संपला."
 "आता नवे गडी, नवं राज्य."


त्या पेक्षा अंगात धमक असताना, समाधानाच्या कडेलोटावर, आपल्या लोकांना आपण अजून हवे असताना, हवे असलेले भोग मनसोक्त भोगून, त्यातला पुरेसा वाटा मागे ठेवून, व्यवस्थित असक्तीपूर्वक वागून (नीट तयार होऊन, आवडतं संगीत लावून, सांद्र प्रकाशात, डोळ्यांसमोर सूर्य अस्ताला जात असताना, नाकाला जंगलाचा दाट वास असताना, त्वचेवर किंचित काटा वाऱ्याने फुललेला, पानांची सळसळ..बाकी शांतता. आत आणि बाहेर. डोळे त्या लालसर सूर्यबिंबकडे एकटक. सावकाश हात पिस्तुलाकडे..कानशिलाजवळ थंडगार नळीचा स्पर्श. त्या खालची शीर जरा जास्तच थडथडते (fear of unknown).
 
डोळे, कान, नाक, त्वचा सगळे एकरूप झालेले..एकच संज्ञा..

"निसर्गाने मांडलेलं वैविध्य केवढं मोहक आहे..अजून बरंच पाहता आलं असतं.. पण आजवर जेवढं पाहिल त्याने भरून पावलो. जे जे बरं-वाईट भोगलं, या शरीरामुळे शक्य झालं, मी जे काही मिळवलं ते माझ्या बुद्धीच्या आणि कष्टाच्या जोरावर, संपूर्ण किंमत देवून. म्हणून मला माझ्या आयुष्याचा अभिमान आहे!"

   सूर्यकोर शेवटची दृष्टीआड होत असताना, एक शेवटचा विचार..

"या जगण्यावर..या मरण्यावर..शतदा प्रेम करावे!"

भरभरून घेतलेला श्वास.
एक शेवटचा आवाज.

क्लिक.

कमरेवरची वळी

 


होय, तीच ती. आपल्याला inferior वाटायला लावणारी. उड्या मारल्या की लडलड हलणारी. अश्वत्थाम्यासारखी पोटावर चिरंजीव असलेली (जर मला पोटावर एखादी मस किंवा चामखीळ असती तर वळीला मी अश्वत्थामाच म्हटलं असतं) पण माझी वळी भुंडी आहे. शिंग नसलेल्या unicorn (bike नव्हे) सारखी. म्हणजे घोडाच. साधा घोडा हो, चाबूक मारला की पाठीतून फटाक् आणि तोंडातून चौकोनी दात दाखवत हीहीहीही: असा आवाज येतो तो.

   तर वळीला अश्वत्थाम्याची उपमा का, तर.. उड्या मारा, चाला, पळा, जिम लावा, जीवनसत्वे-प्रथिने-शुद्ध पाण्यावर रहा, उपाशी मरा. पण वळी आहेच. जरा व्यायाम केला आणि वाटलं की अरे, वळी आता हातात येत नाही आहे. पण लगेच आनंदाने 'अंगावर मूठभर मांस' चढतं. जेलीसारखी वळी खिजवत रहाते.

   हद्द होते, तुम्ही चिडता. काट्याने काटा काढावा तसे तेलकट पदार्थ खाता, खुशीने मोदका-पुरणपोळयांवर 3-4 चमचे साजूक रवाळ तूप सोडता. पण वळी तेही विष पचवते आणि बेडकीसारखी फुगून तिच्या घश्यासारखी हालत राहते.

   हताश होऊन आपण जाडी लपवू पाहतो, ढगळ कपडे घातले की कोणाला कळणार नाही असं आपल्याला वाटतं.

   पण marketing वाल्याना नेमका वास लागतोच. पाहता क्षणी वरून-खालून लाळ सुटेल अशा सुंदरीला ते tv वर बोलती करतात,
   "मी मागच्या आठवड्यात दक्षिण आफ्रिकेतली hippopotamus होते, माझ्या पाठीवरचे शुभ्र बगळे मला गब्बू-ढब्बू म्हणून खूप चिडवायचे. मी पण मोठ्ठा 'आ' करून खूप रडायचे. अश्रूंनी माझं तळं भरायचे, आज त्या तळ्याला अटलांटीकचा महासागर म्हणतात. पण मी शेजारच्या काकूंच्या सांगण्यावरून 'सेकंदात बारीक' ही गोळी खाल्ली. लगेच मला शिंक आली. शिंकल्यावर पहाते तो काय! मी एक सुंदरी झाली होते (आणि आधीपेक्षा गोरीसुद्धा)..

   आपल्याला ती जाहिरात बघून परत बरचसं inferior आणि थोडंसं आशावादी वाटायला लागतं. पण add च्या शेवटी terms & conditions apply असं असतं. त्यात पहिलीच condition असते, गोळी 100% काम करण्यासाठी तुम्ही आधी आफ्रिकेतील हिप्पो असणं गरजेचं असतं. आणि possible side effects म्हणून hair loss to erectile dysfunction असे वरपासून खालीपर्येंत होण्याऱ्या व्याधी असतात.

   तुम्ही सिद्धार्थासारखे(बुद्धांचा गौतम) उदास होता. आता या पोटावर उभ्या असलेल्या प्रश्नाची उकल शोधायचं म्हणाल तर आजूबाजूच्या सिमेंटच्या जंगलात बोधिवृक्षही नसतो.

   तुमची उदासी तुमचे मित्राशिरोमणी पकडतात.
 म्हणतात, "अरे, उदास का एवढा? चल बिअर पिऊ."
तुम्ही ठाम नकार देता.

 "नाही रे, परवाच दारू सोडली आहे कायमची."

"अरे, beer cafe मध्ये happy hours चालू आहेत. ₹30,000 च्या total bill वर एक pint free. पण 4.00 च्या आत जावं लागेल, त्यासाठी आत्ताच निघावं लागेल."

   मुद्दा लगेच पटतो. आपल्या तोंडात लाळ वाढलेली जाणवते. भयंकर तहान लागते.

   ज्या मैत्रिणीवर तुमचा डोळा असतो तीपण लाडिकपणे "ए चल ना रे" असं म्हणते आणि ती उंटावरची काडी ठरते.

   80% प्यायलेली beer मूतावाटे बाहेर पडते, 20% तुमची वळी पिते आणि अजून मोठी होते.

   तुम्ही झिंगता, बरळता आणि दुसऱ्या दिवशी डोकं धरून बसता.

   हळूहळू वळीला तुम्ही income tax, मृत्यू यांसारखी अटळ गोष्ट म्हणून स्वीकारता. तुमच्या पोटावर तिचं स्थान पक्कं होतं.

          कुणीतरी म्हणलेलंच आहे,
         
        " खाणाऱ्याने घास घ्यावे,
           वाढणारीने वाढत जावे.
           खाणाऱ्याने एक दिवस वाढणारीचा,
           छातीत कळवळून घास व्हावे. "

पहिला स्पर्श, प्रेमाचा.

हातात हात, डोळ्यांत डोळे
छातीत धडधड, ओठ ओले ओले

वीज ताबा घेते, तुला ओढून घेतो
ओठांची चव अलगद टिपून घेतो

तोंडाने निषेध, पण डोळे हसतायत
पोटात आपल्या फुलपाखरं नाचतायत

स्पर्श तुझा इतका मोहवणारा,
थरारून आनंद व्यक्त करणारा,

एवढया थंडीत घाम कसा येऊ शकतो?
तो लोचट चंद्र आपल्या आरपार कसा पाहू शकतो?

घाबरू नको प्रिये मी आहे ना?
खोलवर पहा डोळ्यांत, आधार घे माझा,
मीही हात धरून ठेवला आहे ना!

फारच नवीन भावना आहे ही,
डोक्यात माझ्या चांद तारे, हरणे, हत्ती
उपमा शोधतो आहे,
पण हा जो केसांचा धुंद करणारा वास आहे ना,
तो म्हणतोय वेड्या उपमा कसली देतोस?
अनुभावसारखं मोहक दुसरं आहे काही ?

संस्कार, संस्कृती, मान-अपमान
गळून गेले आपल्या वस्त्रासोबत

पहिल्या स्पर्शाने जिंकून घेतले तुला,
प्रेमाचा पुढे-मागे होणारा
अलवार झुला.

काळ इथेच थांबवा.
नश्वरतेला पुरून दशांगुळे,
आपल्यासारखा स्पर्शमय उरावा.

एका हाताने वाजवलेली टाळी..

रक्त ढवळतं, कानशिलं गरम होतात
अनाहूत अस्वस्थ वाटतं, कधी भितीही वाटते
दिवस ढळत असतो, क्षण-क्षण सुटत असतात
कसलीतरी मानसिक बंधनं काचू लागतात
डोळ्याच्या कोपऱ्यातून लॅपटॉप दिसतो
बऱ्यापैकी मोकळा वेळही असतो..

"चिरतरूण राहणार मी" उगीच पुटपुटतो.
छातीत धडधडायला लागतं..
Pornhub लिहिलं जातं..
एका नव्याच दुनियेत प्रवेश होतो..

सुंदर्या माझ्यासाठीच तयार असतात, सगळीकडे..
वेगवेगळ्या प्रकारचे वक्ष..फिगर..योनी..आवाज,
कातडी..केसांचे विविध रंग..

मला डी-मार्टमध्ये फळीवर सर्व मांडल्यासारखं वाटतं,
चिकित्सकपणे हव्यात्या प्रकारच्या स्त्रीयांना
 बास्केटमध्ये टाकलं जातं..
निवडीचं सर्वार्थाने स्वातंत्र्य असतं..
'customer is king' हे इथे खऱ्या अर्थाने लागू होतं!

बागेत, स्वयंपाकघरात, निजलेल्या, बांधलेल्या..
मनाविरुद्ध आलेल्या, घर पाहायला आलेल्या..
गुपित फोडू नये म्हणून शरीर देवू करणाऱ्या..
मित्राची बायको, आई, बहीण, शेजारीण..
मैत्रिण, गर्लफ्रेंड, शाळकरी मुली..
काहीही चालतं,
आदीम भुकेला फक्त एक मादी हवी..

वासनेचा कोंभ तरारतो..
त्याला अलगद हातात घेतो..
आणि व्यक्तिमत्वाची अदलाबदल होते.

मीच त्यांच्याशी संभोग करू लागतो..
दिवसभर पाहिलेल्या,
त्यातल्या आवडलेल्या मुलींशी सुद्धा..
बेबंद, बेभान, संपूर्ण पृथ्वी गदागदा हलवतो..


एकच ध्यास..

मृत्यूची भीती पार करणारा,
सर्व दैन्य, दुःख, अपराध विसरायला लावणारा,
थोड्या वेळापूर्ती मरणप्राय शांतता भोगायला लावणारा,
डोळ्यांसमोर अंधारी, श्रुती सुन्न करणारा,
तो हवाहवासा ऊत्सर्ग..