पहिला स्पर्श, प्रेमाचा.

हातात हात, डोळ्यांत डोळे
छातीत धडधड, ओठ ओले ओले

वीज ताबा घेते, तुला ओढून घेतो
ओठांची चव अलगद टिपून घेतो

तोंडाने निषेध, पण डोळे हसतायत
पोटात आपल्या फुलपाखरं नाचतायत

स्पर्श तुझा इतका मोहवणारा,
थरारून आनंद व्यक्त करणारा,

एवढया थंडीत घाम कसा येऊ शकतो?
तो लोचट चंद्र आपल्या आरपार कसा पाहू शकतो?

घाबरू नको प्रिये मी आहे ना?
खोलवर पहा डोळ्यांत, आधार घे माझा,
मीही हात धरून ठेवला आहे ना!

फारच नवीन भावना आहे ही,
डोक्यात माझ्या चांद तारे, हरणे, हत्ती
उपमा शोधतो आहे,
पण हा जो केसांचा धुंद करणारा वास आहे ना,
तो म्हणतोय वेड्या उपमा कसली देतोस?
अनुभावसारखं मोहक दुसरं आहे काही ?

संस्कार, संस्कृती, मान-अपमान
गळून गेले आपल्या वस्त्रासोबत

पहिल्या स्पर्शाने जिंकून घेतले तुला,
प्रेमाचा पुढे-मागे होणारा
अलवार झुला.

काळ इथेच थांबवा.
नश्वरतेला पुरून दशांगुळे,
आपल्यासारखा स्पर्शमय उरावा.

एका हाताने वाजवलेली टाळी..

रक्त ढवळतं, कानशिलं गरम होतात
अनाहूत अस्वस्थ वाटतं, कधी भितीही वाटते
दिवस ढळत असतो, क्षण-क्षण सुटत असतात
कसलीतरी मानसिक बंधनं काचू लागतात
डोळ्याच्या कोपऱ्यातून लॅपटॉप दिसतो
बऱ्यापैकी मोकळा वेळही असतो..

"चिरतरूण राहणार मी" उगीच पुटपुटतो.
छातीत धडधडायला लागतं..
Pornhub लिहिलं जातं..
एका नव्याच दुनियेत प्रवेश होतो..

सुंदर्या माझ्यासाठीच तयार असतात, सगळीकडे..
वेगवेगळ्या प्रकारचे वक्ष..फिगर..योनी..आवाज,
कातडी..केसांचे विविध रंग..

मला डी-मार्टमध्ये फळीवर सर्व मांडल्यासारखं वाटतं,
चिकित्सकपणे हव्यात्या प्रकारच्या स्त्रीयांना
 बास्केटमध्ये टाकलं जातं..
निवडीचं सर्वार्थाने स्वातंत्र्य असतं..
'customer is king' हे इथे खऱ्या अर्थाने लागू होतं!

बागेत, स्वयंपाकघरात, निजलेल्या, बांधलेल्या..
मनाविरुद्ध आलेल्या, घर पाहायला आलेल्या..
गुपित फोडू नये म्हणून शरीर देवू करणाऱ्या..
मित्राची बायको, आई, बहीण, शेजारीण..
मैत्रिण, गर्लफ्रेंड, शाळकरी मुली..
काहीही चालतं,
आदीम भुकेला फक्त एक मादी हवी..

वासनेचा कोंभ तरारतो..
त्याला अलगद हातात घेतो..
आणि व्यक्तिमत्वाची अदलाबदल होते.

मीच त्यांच्याशी संभोग करू लागतो..
दिवसभर पाहिलेल्या,
त्यातल्या आवडलेल्या मुलींशी सुद्धा..
बेबंद, बेभान, संपूर्ण पृथ्वी गदागदा हलवतो..


एकच ध्यास..

मृत्यूची भीती पार करणारा,
सर्व दैन्य, दुःख, अपराध विसरायला लावणारा,
थोड्या वेळापूर्ती मरणप्राय शांतता भोगायला लावणारा,
डोळ्यांसमोर अंधारी, श्रुती सुन्न करणारा,
तो हवाहवासा ऊत्सर्ग..

Tell me harry

   काय उकाडा आहे, आज tubbath पक्का. मी कॉलेजमध्ये वैराण उन्हातून चालताना ठरवलं. बरेच दिवस मनासारखी आंघोळ झाली नाही. नुसतं शरीर स्वच्छ करत आलो, संडासात लेंडी सोडल्यावर कशी तळाशी settle होते तसा टबात शिरणार आहे. आणि मस्त विरघळून जाणार. काहीतरी घशात खवखव होईल असं संगीत आणि जीव घुसमटेल इतकं गरम पाणी.

आज साबणाचा फेस करावासा वाटत नाही, टबात बसून समोरच्या कोनाड्याकडे बघत खूप कसलातरी विचार करायचाय. पाण्यात संपूर्ण तोंड बुडवून तो गंभीर आवाज ऐकायचाय. मागच्या ground मध्ये पालापाचोळा जाळला आहे, डोळ्यांना जाणवेल इतका उग्र आहे. लावावी का खिडकी? पण आता कपडे काढले आहेत. घरी कोणी नाही. जाऊ का नैसर्गिक पोशाखात बाहेर? मोठा झाला आहेस 24 वर्षांचा घोडा वगैरे वगैरे. मागच्या वर्षी हे सगळं ठीक होतं.

    पाणी चांगलंच गरम आहे, थोड्या भाज्या, मीठ, मिरपूड, चिकन चे तुकडे, आणि हसऱ्या चेहऱ्याने हे मिश्रण हाताला रग लागेपर्येंत ढवळा. लवकर शिजण्याकरता चिकन च्या तुकड्यांशी लाडेलाडे बोला आणि microwave oven मधून 15 मिनिटात काढून घ्या.(चिकन ला आपण स्वतंत्र आहोत असा भास होऊ देत, त्याला ओव्हन मध्ये मजा येऊ देत, पण 15 मिनटं खूप झाली, नाहीतर चिकन वाया जाईल, अगदी हाताबाहेर. आपल्याला हवं तितकं नेमकं शिजणार नाही. मग समाजासमोर तुम्ही तुमचं चिकन कसं मिरवणार?) तर असं सूप सुरर सुरर आवाज काढत भुर्के मारत प्या. किंवा joey सारखं mmmm... soup! असं म्हणा.

    टबात पाय ठेवल्या ठेवल्या, arthour weasley ने सवाल केला, "tell me harry, what is the function of a rubber duck?"
Harry म्हणाला, "त्याचं काय आहे काका.. muggle लोकांच्यामध्ये बऱ्याच गैरसमजुती आहेत, आपली मुलं कॉलेज मध्ये शिकायला जातात, पैशांपेक्षा मूल्य मोठी, वाहतुकीचे नियम पाळा, tubbath रबरी बदकाशिवाय पूर्ण होत नाही वगैरे...पण त्याला काही अर्थ नाही. एकदा बदक आणि एकदा बदकाशिवाय अंघोळ करा, तुम्हीच ठरवा त्याचा कसा आणि काय उपयोग आहे ते. कोणी सांगावे तुम्हाला गवसेल त्याचा नेमका काय उपयोग आहे ते! अगदी युरेका म्हणत नागडे बाहेर सुद्धा याल. (मी च्यायला टॉवेल विसरला!!)
कुणी यायच्या आत गेलंच पाहिजे बाहेर, खिडकी पण लावावी आणि टॉवेल पण आणावा हळूच. न घाबरता.
फरहान अख्तर म्हणालाच आहे, "आझाद होकर लेहरों की तरह बहना सिखो.."

(अशक्य गरम पाणी निवेपर्येंत फालतू उद्योग म्हणून ही पोस्ट केली.)

तगमग जगण्याची

जगण्याची एक तगमग,

ऊर फुटेपर्येंत धावण्याची,

बायको मुलांचा पसारा सावरण्याची,

भुकेल्या भिकाऱ्याला दोन रुपये नं देण्याची,

अपेक्षाभंग, दुटप्पीपणा पचवण्याची,

चेहरा हसरा ठेवण्याची, 

बोलताना साखरपेरणी करण्याची,

स्वतःची ओळख बनवण्याची,
अस्वस्थ फेऱ्या घालण्याची,
हात पाय थंड पाडून शून्यात पाहण्याची,

आपल्याबद्दल झालेले गैरसमज पचवण्याची,

ना पूर्ण स्वार्थी, ना पूर्ण परमार्थी असण्याची,

आत्म्याला मूल्ये चिकटवून घेण्याची,
या सगळ्याला काही अर्थ आहे याच्या खात्रीची,

लादले गेलेले बदल स्वीकारण्याची,
स्वतःचे असंख्य अपराध पोटात घालण्याची,
शेवटी मूठभर करडी माती होण्याची,

आयुष्य एक तगमग.

मुक्ताफळ- पपई

तुझ्या डोळ्यात जिव्हाळघरटयात,
मूक फडफड होते.
प्रिया मिटून घे मला ऊबदार पंखात,
घास भरव ओठांचा, प्रेमाची मी भुकेली.


गंधारीने निषेध म्हणून पट्टी बांधली डोळ्यांवर. feminism ट्रेंडमध्ये नव्हता, ना छोटे केस ठेवायची फॅशन, ना कपाळावर लावायला वाटीएवड्या टिकल्या.



पैशामागे धावणं चुकणार नाही. सुसाट गेलात तर तुम्हाला नातेवाईक धरतील. वेग कमी असला तर सोयीस्कर मूल्यांचा आधार घ्याल. पण धावण्याला पर्याय नाही.



बागेत एक आजोबा फोनवर I am 78yrs young असे म्हणून ख्याक ख्याक करत होते. असं म्हणल्यावर पुण्यतिथी दूर जाते काय? फसवतायत स्वतःला. आपल्यासारखेच.



उगीच माझी चौकशी नको, कसलीही साखरपेरणी नको, तुमच्या कामाचं बोला, हेतू लवकर उघड करा. दोघांचा वेळ वाचेल.


मानसिक परिणाम झालेला एक माणूस आत्ता रस्त्यावर चिंध्या,कपटे, बाटल्या अगदी आत्मीयतेने जमवत होता..आपण तरी काय वेगळं करतो आयुष्यभर?स्वरूप वेगळं

मुक्ताफळ -अननस

तुझ्या विशुद्ध प्रेमाच्या आंचेत जळून जाऊ देत कमतरता, सांग प्रिये स्वतःशीच कसं लढू?

साने गुरुजींच्या पुस्तकांना हल्ली वाळवी, कसर सुद्धा तोंड लावत नाही. पचायला जड आहेत म्हणून.


क्लासमध्ये एक मुलगा आहे ज्याच्या अंगाला भयंकर घाण वास येतो,माझी सर्दी कमी होत चालली आहे. बापरे! देवा या कस्तुरीमृगाला आंघोळ करायची बुद्धी दे


फसवे सोनेरी पाश तोडावे, पतंगाप्रमाणे उंच उंच जावे
एवढे फैलावावे की, प्रियजनांचे अवकाश व्हावे.


अरे,फलाण्याआजोबांच्या पाया पड,त्यांच्या वयाचा मान राख.

मोठं वय हाच मान मिळवण्याचा निकष असेल तर आलोच, गार्गीने पाळलेलं कासव 116 वर्षांचं आहे


गुप्तता नं पाळता येणाऱ्या माणसाने डायरी लिहू नये कधी, भलत्याच्या हाताला लागायची भिती असते.


जी.ए. पुस्तकांतून खोकले. माझ्या  दुबळ्या मनाला चटकन जंतूंनी धरलं. चांगलेच फोफावले. आता माझा आजार हीच माझी ओळख बनली आहे. प्रिये तू दूरच रहा.

सुखी माणसाचा सदरा नको, एखादा धागा फक्त मिळाला तरी त्याला लटकून राहीन मी..

बळीराजा

वांझोटे आकाश, घशाला कोरड
खडकांच्या अधेमधे माती, पण तीसुद्धा भरड

कष्टाच्या पिकांना फुटवा आशेचा अंकुर,
पण पावसाप्रमाणे विजेवरची मोटरही क्षणभंगूर

हाडा-हाडांची जनावरे, गवता-काड्यांची घरे,
फुटक्या कौलांखाली खेळणारे गरिबीचे वारे

गोधडीवर उद्याच्या काळजीने, बदलणारी कूस
सोबत खिशाला कुरताडणारी महागाईची घूस

कडक उन्हाखाली उमदा पोरगा राबून राबून खंगला,
ढेरपोट्या दलालाच्या घरावर चढला आणखी एक मजला

खता-बियाण्यांसाठी शेतावर सावकारी बोजा,
हिंदू असो वा मुस्लिम, शेतकऱ्यांना सक्तीचा कडक ऱोजा

पिकांच्या डोलण्यावर लावला वेळ, कष्ट, भांडवलाचा सट्टा, कोरड्या डोळ्यांच्या गोऱ्या ढगांनी लावला
 भेगाळलेल्या काळ्या आईला वांझपणाचा बट्टा

मातकट हातपाय गळाले, अंधाराने डोळे दिपले
एका वेड्या विचाराने माणक्यातून
वरवर काही अभद्र थंडथंड सर्पटले

बांधावरील पिंपळाकडे वळले पाऊल,
बोटांचा गाठ बांधण्या-सोडण्याचा चाळा,
मनामध्ये जुन्यापुराण्या स्मृतींचा उमाळा

अशक्य गोष्टींचा हट्ट धरणारी छकुली,
 चिंध्या पांघरून काटक्या गोळा करणारी बायको,
मानेवर जू रूतलेले सोशिक डोळ्यांचे बैल,
भडभडून आला हाताशतेने हुंदका,
दोरखंडाच्या टोकाला बसला सुटकेचा शेवटचा हिसका.